Κραυγή αγωνίας από την Πίτσα Παπαδοπούλου

Η Πίτσα Παπαδοπούλου, η οποία τα τελευταία χρόνια δεν κάνει τόσο συχνές εμφανίσεις στο πάλκο, δεν μένει αμέτοχη βλέποντας όσα συμβαίνουν γύρω μας σήμερα.
Έτσι, αφήνει στην άκρη το εγώ και κρατάει το εμείς.

«Όταν μαθαίνεις πως κάθε μέρα αυτοκτονούν νέοι άνθρωποι, πώς νιώθεις; Αυτό δεν το αντέχω. Είναι κάτι που δεν μπορώ. Με καταβάλλει ψυχολογικά. Αυτό δεν μπορείς να το ξεπεράσεις. Λες ότι θα περάσει, λες ότι θα κάνεις κουράγιο, αλλά σκέφτεσαι όλους αυτούς τους ανθρώπους που απογοητεύτηκαν, έκαναν το απονενοημένο διάβημα και έχασαν τα πάντα. Αυτό είναι λυπηρό. Γι’ αυτό πρέπει να παρηγορούμε όλους τους συνανθρώπους μας, να τους δίνουμε σίγουρα ένα χέρι βοήθειας. Ο καθένας μας όπου και όπως μπορεί», δηλώνει στην Espresso η σπουδαία τραγουδίστρια. 

Μοιραία η συζήτηση περιστρέφεται στην οικονομική κρίση που έχει φέρει όλα αυτά τα δεινά.  Πόσο έχει επηρεάσει τη μεγάλη ερμηνεύτρια η κρίση;

«Εμένα σε τι να με επηρεάσει; Εγώ τώρα είμαι σε μια φάση που έχω κάνει τη ζωή μου, έχω δουλέψει από κοριτσάκι. Θα κοιτάξω και τα νέα παιδιά και τους νέους ανθρώπους, και αυτούς που πεινάνε, που είναι δύσκολη η θέση τους. Γιατί όλοι αυτοί οι νέοι ξεκινάνε να κάνουν μια καριέρα, η οποία δεν μπορεί να χτιστεί με τίποτε αυτές τις εποχές. Πάντως, όλος ο κόσμος έχει προβλήματα. Και εσύ να μην αντιμετωπίζεις προβλήματα, όταν βλέπεις ότι υπάρχουν γύρω σου προβλήματα, έχεις και εσύ».


Οι μέρες μακριά από την πίστα

- Μακριά από την πίστα πώς περνάνε οι μέρες σας;
Διαβάζοντας βιβλία που τόσα χρόνια δεν μπορούσα, φροντίζω το σπίτι μου που τόσα χρόνια μου έλειψε και φυσικά την οικογένειά μου. Πάντα έχουμε να κάνουμε πράγματα.

- Δεν σας λείπει το χειροκρότημα;
Όχι, γιατί το έχω όταν αποφασίσω να εργαστώ. Πιο πυκνές εμφανίσεις δεν κάνει κανείς πια, ούτε τα κορίτσια ακόμη που είναι πιο επίκαιρα. Εννοώ τους νέους ανθρώπους. Εμείς δουλεύαμε και επτά μέρες την εβδομάδα, έτσι ξεκίνησα εγώ, μετά γίνανε έξι και τώρα είναι δύο, κατ’ ουσίαν μία.

Reqal,gr